Ál er léttur og mjúkur málmur sem ekki er járn sem oxast mjög auðveldlega í loftinu. Svo komu menn með lausn: rafskautsferlið úr áli, sem vex hlífðarlag á yfirborði þess til að gera það endingargott, og það er hægt að lita það í alls kyns litríkum tónum, sem er virkilega ánægjulegt fyrir augað.
Meginreglan um anodizing áli er að búa til skreytingar og verndandi lag á hlutum úr áli og málmblöndur þess. Ferlið við að mynda áloxíðfilmu á áli felur í sér að nota jafnstraum á nægilegri spennu í gegnum viðeigandi brennisteinssýru raflausn. Í þessari uppsetningu virkar álhluturinn sem rafskaut en annað efni þjónar sem bakskaut. Iðnaðarálsnið, eftir að hafa verið rafvædd í ákveðinn tíma, þróa smám saman oxíðlag af æskilegri þykkt.
Eftir að filman er framleidd, fyrir utan ál með náttúrulegum lit sem þarfnast ekki meðhöndlunar, er næsta skref litun. Almennt séð fellur ál litarefni aðallega í eftirfarandi gerðir:
1. Lífræn litarefni
2. Ólífræn litarefni
3. Rafgreiningarlitun
4. Rafhúðun litarefni
Næst munum við aðallega fjalla um meginreglur, kosti og galla, og notkunarsviðsmyndir af algengum lífrænum litarefnum og rafgreiningarlitun:
1. Rafgreiningarlitarfilma er byggð á gagnsærri anodized filmu sem framleidd er með frum rafgreiningu í brennisteinssýru. Anodized filman er síðan lituð með rafgreiningu í lausn sem inniheldur málmsölt með því að nota riðstraum (einnig kölluð auka rafgreiningarfilma). Veðurþol, ljósþol og endingartími rafgreiningarlitunarfilmunnar eru mun betri en lífrænna litarfilma og orkunotkun hennar og litunarkostnaður er mun lægri en heildar litarfilmur. Eins og er, er það mikið notað til að lita byggingarlistar álprófíla, en litamöguleikar eru takmarkaðir, venjulega aðeins með forn kopar, svörtum, gulli og rauðbrúnum. Einnig er ekki auðvelt að stjórna ferlinu.
2. Lífræn litarefni: Lífræn litarefni byggir á aðsogskenningu efna. Aðsog má skipta í líkamlegt aðsog og efnafræðilegt aðsog. Í iðnaðarálprófílum á sér stað eðlisfræðilegt aðsog þegar sameindir eða jónir eru aðsogaðar með rafstöðueiginleikum, en efnafræðileg aðsog á sér stað með efnafræðilegum krafti. Samsetning þessara tveggja leiðir til lífræns litarefnis, sem venjulega er gert við ákveðið hitastig. Vegna þess að anodic oxíð kvikmyndir hafa mikla porosity og sterka aðsogsgetu, taka þær auðveldlega upp lífræn litarefni. Þessi aðferð gerir kleift að lita fljótt, bjarta liti og einfalda aðgerð. Eftir litun tryggir þéttingarmeðferð að litarefnið festist þétt innan svitahola filmunnar, eykur tæringarþol og blettaþol filmunnar, sem gerir fallega litnum kleift að endast. Það er hentugur fyrir mikinn fjölda álvara sem ekki eru ætlaðar til notkunar utandyra, iðnaðarvörur innanhúss og skreytingar. Útlitið kemur í fjölmörgum líflegum litum, sem fullnægir fagurfræðilegum smekk nútímafólks og eykur samkeppnishæfni vörunnar á markaði. Lífræn litarefni hefur nokkra eiginleika og kröfur fyrir oxíðfilmuna:
1. Oxíðfilmulagið ætti að hafa nóg porosity.
2. Innri veggur svitahola ætti að viðhalda ákveðinni virkni.
3. Ál rafskautað í brennisteinssýru framleiðir litlausa og gljúpa filmu, sem gerir hana hentugasta til litunar.
4. Oxíðfilmulagið verður að vera af ákveðinni þykkt; þynnra lag getur aðeins tekið mjög ljósan lit.
5. Harðar anodized filmur og þær sem framleiddar eru með hefðbundinni krómsýruoxun henta ekki fyrir lífræna litun.
6. Oxíðfilmulagið ætti að vera heilt, einsleitt og laust við rispur, sandholur, gryfju eða aðra galla.
7. Filman sjálf ætti að hafa viðeigandi lit og engan málmfræðilegan mun, svo sem ójafna kornastærð eða mikla aðskilnað. Þess vegna hafa álblöndur líka ákveðnar kröfur; ef frumefni eins og kísill, magnesíum, mangan, járn, kopar eða króm eru of háir, getur oxíðfilman orðið sljó, sem veldur litabreytingum við litun.
